Το γεγονός αυτό εντάσσεται σε ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο έμφυλης βίας που, στην πιο ακραία του μορφή, οδηγεί στη δολοφονία γυναικών κατά το πλείστον από συντρόφους ή συζύγους τους. Η γυναικοκτονία δεν είναι εξαίρεση, αλλά το τελικό στάδιο μιας σχέσης εξουσίας που συχνά συγκροτείται πάνω στην κατοχή, τον έλεγχο και την υποτίμηση της γυναικείας ζωής.
Η πατριαρχία δεν είναι ιδεασμός των φεμινιστριών αλλά αποτελεί τόσο ηγεμονικό πρότυπο που διαπερνά νοοτροπίες, θεσμούς, οικογένειες, την ίδια μας τη γλώσσα και, δυστυχώς, τα σώματα των γυναικών. Η χρήση δε κρατικού οπλισμού σε ένα τέτοιο έγκλημα έχει τη δική της σημασία. Το γεγονός πως ο 50χρονος αστυνομικός είχε περάσει από ψυχομετρικά τεστ της υπηρεσίας του και κρίθηκε ικανός να ασκεί τα καθήκοντά του και να οπλοφορεί έχει επίσης σημασία. Το κράτος δεν ξέρει, δεν θέλει και δεν μπορεί να κάνει την δουλειά του.
Η πολιτική και θεσμική ανάγνωση της βίας που παράγει και αναπαράγει διαρκώς τις γυναικοκτονίες θα μπορούσε να αλλάξει και νοοτροπίες. Χρειαζόνται πολλά ακόμα, αλλά είναι μια καλή αρχή.
Μέσα στην τραγικότητα που έχει όλη η υπόθεση, η Αντιγόνη από την Δράμα είχε κάνει την παρακάτω ανάρτηση πριν δυο εβδομάδες, πιθανότατα με αφορμή τη γυναικοκτονία στην Καλαμάτα:
«Η ελληνική οικογένεια βάλλεται απ’ τη ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα και το Pride, απ’ τις μοχθηρές φεμινίστριες, απ’ το δημογραφικό (δηλαδή, απ’ τις άχρηστες γυναίκες που δεν λένε να γκαστρωθούν), αλλά όταν ένας άντρας σφάζει τη γυναίκα του μια ανάσα απ’ τα παιδιά του, η ελληνική οικογένεια ζει μονάχα μια μεμονωμένη τραγική στιγμή – φταίει η κακιά η ώρα, το πελώριο πάθος του γυναικοκτόνου, ή και το θύμα, που ποιος ξέρει τι έκανε για να προκαλέσει τη σφαγή του»
φωτογραφία: (ΔΑΝΑΗ ΔΑΥΛΟΠΟΥΛΟΥ / EUROKINISSI)
Δημοσίευση Σχολίου