Το νερό δεν είναι ένα οποιοδήποτε αγαθό. Είναι δημόσιο αγαθό, εθνικός πλούτος και ζήτημα ζωής, ανάπτυξης και κοινωνικής συνοχής.
Η Περιφέρεια όφειλε να σεβαστεί και να ενσωματώσει αυτή την ενιαία και θεσμική φωνή της Φωκίδας. Όφειλε να προσέλθει στη διαβούλευση συντεταγμένα και ομόφωνα, όπως ακριβώς έκαναν οι Δήμοι μας.
Δυστυχώς, όμως, στην αρχική εισήγηση της Περιφέρειας, παρότι το σχέδιο νόμου αφορά άμεσα και τον νομό μας, δεν υπήρχε ούτε μία ουσιαστική λέξη για τη Φωκίδα.
Στη διάρκεια της συζήτησης, συνάδελφοι Περιφερειακοί Σύμβουλοι κατέθεσαν πρόσθετες παρατηρήσεις και προτάσεις, με αρκετές από τις οποίες συμφωνούμε. Αυτό, όμως, δεν αναιρεί το βασικό πολιτικό κενό της αρχικής εισήγησης: η Φωκίδα και ο Μόρνος δεν είχαν τη θέση που τους αναλογεί.
Ως Περιφέρεια, είχαμε αναγνωρίσει δημόσια ότι ο παραλίμνιος αγωγός αποτελεί «μεγάλη οφειλή της Πολιτείας προς την τοπική κοινωνία», λόγω των εξαιρετικά επαχθών περιορισμών που υφίσταται η περιοχή για την προστασία του πόσιμου νερού της πρωτεύουσας.
Μέχρι σήμερα, όμως, δεν έχει υπάρξει ουσιαστική πρόοδος.
Και όταν θέσαμε το αυτονόητο ερώτημα, αντί να λάβουμε συγκεκριμένες απαντήσεις, ακούσαμε από τον «διαβασμενο» ότι το άρθρο 21 προβλέπει τη μεταφορά της ευθύνης του έργου στην ΕΥΔΑΠ.
Το άρθρο 21, όμως, δεν απαντά στο βασικό ερώτημα:
Αυτά είναι τα ερωτήματα που οφείλουν να απαντηθούν καθαρά και δημόσια.
Γιατί, αν υπήρχε εξασφαλισμένη χρηματοδότηση, πρέπει να μας εξηγήσουν γιατί το έργο δεν προχώρησε.
Οι υπογραφές από μόνες τους δεν αρκούν. Αποκτούν αξία όταν μετατρέπονται σε πραγματικό έργο.
Η Φωκίδα εδώ και δεκαετίες προσφέρει στη χώρα το πολυτιμότερο αγαθό της. Το νερό του Μόρνου υδροδοτεί εκατομμύρια συμπολίτες μας στην Αττική.
Ο τόπος μας έκανε το εθνικό του καθήκον.
Η Πολιτεία, όμως, δεν έχει ανταποδώσει όσα του οφείλει.
Η Φωκίδα δεν πλήρωσε μόνο με το νερό της. Πλήρωσε και με την ανάπτυξή της.
Επενδυτικές ευκαιρίες χάθηκαν, αγροτουριστικές και μεταποιητικές δραστηριότητες δεν αναπτύχθηκαν και η αξιοποίηση της ιδιωτικής περιουσίας περιορίστηκε σημαντικά.
Δεν μείναμε στην είσοδο. Περπατήσαμε μέσα στις εγκαταστάσεις, για να διαπιστώσουμε από κοντά την κατάσταση μιας υποδομής εθνικής σημασίας.
Η εικόνα που αντικρίσαμε μάς προβλημάτισε.
Διαπιστώσαμε την ανάγκη για ουσιαστική αναβάθμιση των εγκαταστάσεων, περισσότερο εξειδικευμένο προσωπικό, καλύτερη συντήρηση και ισχυρότερη παρουσία της Πολιτείας.
Και προκύπτει ένα εύλογο ερώτημα:
Αν μέχρι σήμερα δεν έγιναν όσα απαιτούνται για την πλήρη αναβάθμιση και θωράκιση μιας τόσο κρίσιμης εθνικής υποδομής, γιατί να πιστέψουν σήμερα οι πολίτες της Φωκίδας ότι με το νέο μοντέλο θα προστατευθούν καλύτερα τα συμφέροντά τους;
Άλλο οι διαβεβαιώσεις και άλλο η πραγματικότητα που αντικρίσαμε από κοντά.
Η εμπιστοσύνη δεν χτίζεται με λόγια. Χτίζεται με έργα, παρουσία και πράξεις.
Γι’ αυτό ζήτησα:
Δεν μπορούμε να υπερψηφίσουμε μία εισήγηση που δεν περιλαμβάνει ολοκληρωμένα τη φωνή, τις ανάγκες και τις δίκαιες διεκδικήσεις της Φωκίδας.
Η Φωκίδα δεν ζητά προνόμια.
Ζητά δικαιοσύνη.
Ζητά διαφάνεια.
Ζητά σεβασμό στην προσφορά της.
Ζητά να πάψει να αντιμετωπίζεται μόνο ως η δεξαμενή νερού της χώρας.




Δημοσίευση Σχολίου