Στην οδό Κολοκοτρώνη 4, εκεί όπου χτυπά μία από τις ιστορικές καρδιές της Αθήνας, βρίσκεται το Μέγαρο του ΤΣΜΕΔΕ. Ενα κτίριο εμβληματικό, διατηρητέο, βαθιά ριζωμένο στη μνήμη των Ελλήνων μηχανικών. Δεν είναι ένα απλό ακίνητο· είναι σύμβολο συλλογικής προσφοράς και αγώνων, χτισμένο και διατηρημένο με το αίμα των ασφαλιστικών εισφορών μας.
Κι όμως, σήμερα, αυτό το κτίριο «ενοικιάζεται». Σε ξενοδοχείο. Για 75.000 ευρώ τον μήνα, παραχωρείται σε ιδιώτη για 30+10 χρόνια. Με το πρόσχημα της «αξιοποίησης». Οχι για τη στέγαση του ΤΕΕ ή άλλων δομών προς όφελος των ασφαλισμένων. Οχι για πολιτισμό, όχι για παιδεία, όχι για την κοινωνία. Αλλά για τουριστική χρήση, άλλη μία «επένδυση» στον βωμό της μονοκαλλιέργειας του Airbnb και του τουρισμού των πέντε ημερών.
Εμείς, οι συνταξιούχοι μηχανικοί, που πληρώσαμε και το τελευταίο λιθαράκι αυτού του οικοδομήματος, αντιδρούμε. Οχι γιατί νοσταλγούμε παλιές χρήσεις, αλλά γιατί βλέπουμε να μας κλέβουν το μέλλον μέσω του παρελθόντος μας. Ενα ακίνητο που ανήκει στους μηχανικούς παραδίδεται για τουριστική κονσέρβα. Και κανείς δεν μας ρώτησε. Ούτε το ΤΕΕ ούτε η κυβέρνηση ούτε καν οι φορείς των εργαζομένων του ΕΦΚΑ που τώρα εκμεταλλεύεται την ιδιοκτησία.
Αυτό δεν είναι αξιοποίηση. Είναι εκποίηση. Είναι ακόμα ένα βήμα στη στρατηγική μετατροπής του ιστορικού κέντρου σε τουριστικό λούνα παρκ. Είναι η εξαφάνιση της συλλογικής μνήμης, η αδιαφορία απέναντι σε όσους χτίσαμε με κόπο τον τεχνικό κόσμο της χώρας. Είναι, τελικά, η απόσυρση της Πολιτείας από την έννοια της κοινωνικής ιδιοκτησίας.
Ακόμα πόσα ξενοδοχεία χωρά η Αθήνα; Ακόμα πόσοι κοινωφελείς χώροι θα παραδοθούν στο ιδιωτικό συμφέρον; Πότε, επιτέλους, θα πούμε: «αρκετά»;
Το ακίνητο αγοράστηκε και συντηρήθηκε με εισφορές των μηχανικών. Οι συνταξιούχοι ως κάτοχοι των αποθεματικών έχουν ηθικό και οικονομικό δικαίωμα να το διατηρήσουν για κοινωφελείς χρήσεις, όπως διοικητική στέγη, συνδικαλιστική δραστηριότητα, εκπαιδευτικές και πολιτιστικές δράσεις.
Χτισμένο πριν από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, με αρχιτεκτονικό χαρακτήρα και ενίσχυσή του φέροντος οργανισμού το 1997, δηλώνει ιστορική συνέχεια και δομική ακεραιότητα. Η χρήση του πρέπει να συμβαδίζει με την πολιτιστική αξία του και την ιστορία του, όχι με τη βιομηχανοποίηση του τουρισμού.
Είναι φανερό ότι η διάρκεια μίσθωσης (30+10 έτη) θα διασφαλίσει προφανώς μακρόχρονη κυριότητα στον ιδιώτη αποκόπτοντας οποιαδήποτε δυνατότητα δημόσιας αξιοποίησης στο μέλλον.
Το κέντρο της Αθήνας χρειάζεται δημόσιους πολυχώρους, κοινωνικές χρήσεις, δράσεις πολιτισμού και στέγαση επιστημονικών φορέων, όχι ενίσχυση της υπερκατάταξης ξενοδοχειακών μονάδων σε περιοχές ήδη κορεσμένες τουριστικά, όπως Κολοκοτρώνη, Σύνταγμα, Σταδίου.
Αν το ακίνητο χρησιμοποιηθεί ως δημόσιος χώρος, μπορεί να λειτουργήσει προς όφελος των ασφαλισμένων, των πολιτών της πόλης και της πολιτιστικής κληρονομιάς. Γι’ αυτό, πρέπει να ακυρωθεί η διαδικασία παραχώρησης και να εξεταστεί εναλλακτική λύση που διασφαλίζει την επαναφορά του στην κοινότητα των μηχανικών και στην κοινωνία της Αθήνας.
Ας σταθούμε όρθιοι. Το Μέγαρο του ΤΣΜΕΔΕ δεν είναι απλώς μια καλή επένδυση. Είναι ένα κομμάτι της ιστορίας μας, της αξιοπρέπειάς μας. Και δεν πωλείται. Δεν ξενοικιάζεται. Δεν παραδίδεται.
*Oμοτ. καθηγητής ΕΜΠ, π. πρύτανης, γ.γ. Ευρωπαϊκού Συλλόγου Ομότιμων Καθηγητών
Δημοσίευση Σχολίου