Νερό σε τίτλους:
Τι δουλειά έχει η ΔΕΗ, μια ιδιωτική εταιρεία (το Δημόσιο έχει πλέον μόνο το μειοψηφικό 34%) να εμπλέκεται στον σχεδιασμό και την διαχείριση του νερού, ενός δημόσιου και κοινωνικού αγαθού; Πώς μπορούν να προχωρούν σε συγχωνεύσεις δημοτικών επιχειρήσεων, χωρίς καν να έχουν διαβουλευτεί με την τοπική αυτοδιοίκηση, και μάλιστα να τις συναρτούν με τον εκβιασμό για τη μη χρηματοδότηση του ενεργειακού τους κόστους, για το οποίο η κυβέρνηση φέρει ευθύνη; Και ειδικά όταν έχουν αφήσει τις επιχειρήσεις αυτές να απαξιωθούν, λόγω έλλειψης προσωπικού και πόρων. Πώς μιλάνε για έργα γύρω από την διαχείριση των υδάτων, όταν δεν έχουν επικαιροποιήσει ακόμα τα Σχέδια Διαχείρισης Κινδύνων Πλημμύρας και Λεκανών Απορροής Ποταμών, για τα οποία η χώρα μας έχει δεχθεί ευρωπαΐκή καταδίκη; Που θα γίνουν τα έργα, τι έργα θα γίνουν, με ποιο κριτήριο, με ποια στρατηγική και με ποιον σχεδιασμό; Ποιος είναι ο ρόλος των Περιφερειών και των Δήμων επί των έργων αυτών, και πώς διασφαλίζεται η συνταγματικά προβλεπόμενη τοπικότητα στην διαχείριση και τιμολόγηση του νερού, όπως προβλέπει το Σύνταγμα, την ώρα που η αρμοδιότητα αυτή περνάει στην ΡΑΑΕΥ που έχει ήδη εμπορευματοποιήσει το ρεύμα; Γιατί η κυβέρνηση παραμένει ακόμα «άλαλη» για την ανάγκη δημιουργίας εθνικής αρχής για τα ύδατα που θα εξειδικεύεται στην πολιτική και την στρατηγική διαχείρισης των υδάτων, ή ειδικά μέσω μιας οξείας κρίσης λειψυδρίας στη χώρα;___________________________
Νερό: Συγκεντρωτισμός, έλλειμμα σχεδιασμού και εμπορευματοποίηση. Συγγνώμη δεν θα πάρουμε
Χθες, ο Πρωθυπουργός παρουσίασε δημόσια 5 γενικούς άξονες για την αντιμετώπιση της λειψυδρίας, επιχειρώντας να εμφανίσει μια δήθεν στοχευμένη κυβερνητική στρατηγική.
Όμως, η υδατική πολιτική της κυβέρνησης, σίγουρα δεν προέκυψε από παρθενογένεση. Εδώ και χρόνια, παρακολουθούμε μια συστηματική και μεθοδική πορεία απαξίωσης των δημόσιων φορέων διαχείρισης του νερού, με σταθερό προσανατολισμό την ιδιωτικοποίησή του.
Τα σημερινά συντονισμένα δημοσιεύματα σε ολόκληρο τον Τύπο, που παρουσιάζουν τον παρεμβατικό και επιχειρησιακό ρόλο της ΔΕΗ - μιας πλέον ιδιωτικής εταιρείας, όπου το Δημόσιο κατέχει μειοψηφικό ποσοστό της τάξης του 34,1% - στην ανάληψη αρμοδιοτήτων σχετικών με τη διαχείριση της ύδρευσης, επιβεβαιώνουν με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο τις κυβερνητικές προθέσεις.
Ένα οργανωμένο σχέδιο, το οποίο ξεπερνά κατά πολύ τους «5 άξονες» της σημερινής εξαγγελίας, και στην ουσία προωθεί μια βαθιά αναδιάρθρωση υπέρ της συγκέντρωσης και εμπορευματοποίησης ενός ζωτικού δημόσιου αγαθού.
Για του λόγου το αληθές, η κυβέρνηση:
Με αφορμή την θεομηνία Daniel, θεσμοθέτησε τον ΟΔΥΘ για τη διαχείριση του συνόλου των υδάτων στη Θεσσαλία, παραμερίζοντας την περιφερειακή αυτοδιοίκηση, προσδίδοντας στον οργανισμό χαρακτηριστικά Ανώνυμης Εταιρίας και συγκεντρώνοντας πλήρως τον έλεγχο και των υδατικών υποδομών.Εκβίασε τις ΔΕΥΑ ανά τη χώρα, με την απειλή ότι εφόσον δεν συγχωνευτούν (χωρίς καν κριτήρια γεωγραφικής συνάφειας, ή υγιών οικονομικών μεγεθών), δεν θα λάβουν το σύνολο της χρηματοδότησης για να ανταποκριθούν στις υψηλές ενεργειακές τους δαπάνες, επί των οποίων η κυβέρνηση δεν έλαβε καμία πρωτοβουλία για να απομειώσει το κόστος. Στόχος, η απαξίωση τους, τόσο σε πόρους, όσο και σε ανθρώπινο δυναμικό, ώστε ως «φυσικό επακόλουθο», να μεταβιβάσει τις αρμοδιότητες τους από τον πρώτο βαθμό αυτοδιοίκησης στην κεντρική εξουσία.Μεταβίβασε την αρμοδιότητα της εποπτείας διαχείρισης και τιμολόγησης του νερού στην ΡΑΑΕΥ, που μέχρι πρότινος είχε ως αρμοδιότητα τον εποπτικό ρόλο επί του ρεύματος που αντιμετώπισε πλήρως ως εμπόρευμα και όχι ως δημόσιο αγαθό. Παραβίασε, έτσι, τα στοιχεία της τοπικότητας στην πολιτική διαχείρισης και τιμολόγησης του νερού, όπως προβλέπονται από το Σύνταγμα, αλλά και άλλα συνταγματικά προβλεπόμενα χαρακτηριστικά όπως η νησιωτικότητα και η ορεινότητα. Καταδικάστηκε από το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης (Ιούνιος 2025) για την αποτυχία της να επικαιροποιήσει και να εφαρμόσει τα Σχέδια Διαχείρισης Κινδύνων Πλημμύρας και Λεκανών Απορροής Ποταμών, κατά παράβαση της ευρωπαϊκής νομοθεσίας, που οφείλουν να αποτελούν τη «βίβλο» για τον σχεδιασμό και την υλοποίηση των έργων διαχείρισης υδάτων, με διπλή στοχοθεσία την αντιπλημμυρική προστασία και την υδατική επάρκεια. Και αντί των στοιχειωδών της υποχρεώσεων, παρουσιάζει ως λύση τη μεταφορά της αρμοδιότητας επί των έργων διαχείρισης των υδάτων σε μία κεντρικοποιημένη δομή που παρακάμπτει εκ νέου τον ρόλο της τοπικής αυτοδιοίκησης.Συμπέρασμα: πίσω από τις πλασματικές αγωνίες μιας κυβέρνησης με σαφές αντιπεριβαλλοντικό πρόσημο για το μείζον ζήτημα της λειψυδρίας, σήμερα ξεδιπλώθηκε ακόμα ένα κεφάλαιο της κυνικής της στρατηγικής. Τελικός στόχος, η απαξίωση των δημοτικών επιχειρήσεων που διαχειρίζονται το νερό, η κεντρικοποίηση της τιμολόγησης του, η εισαγωγή ΑΕ στη διαχείριση υδάτων κατά το πρότυπο της Θεσσαλίας, ο συγκεντρωτισμός της υδατικής πολιτικής απομυζώντας αρμοδιότητες της τοπικής και περιφερειακής αυτοδιοίκησης. Η έλλειψη σχεδιασμού που απορρέει από τις ευρωπαϊκές υποχρεώσεις της χώρας παραμένει, όπως φυσικά και ο κίνδυνος της λειψυδρίας, που όχι απλώς δεν αντιμετωπίζεται, αλλά αντίθετα εργαλειοποιείται.
Στο τέλος του δρόμου, και παρά τα περί του αντιθέτου λεγόμενα, η προοπτική αμφισβήτησης του χαρακτήρα του νερού, ως δημόσιο, κοινωνικό και ποιοτικό αγαθό.
Δεν θα το επιτρέψουμε.
Δημοσίευση Σχολίου