Το Σαββατοκύριακο είναι ευκαιρία για πολλές σκέψεις. Σχεδόν στοχαστικές. Ευκαιρία για να περάσεις τα διάφορα γεγονότα της εβδομάδας και να σταθείς σε μερικά. Περισσότερο από όσο απαιτεί η καθημερινότητα.
Ένιωσα ενοχές. Είχα παραλείψει να σταθώ αρκετά στην απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Καταδίκασε τη χώρα μας σε ένα ιδιαίτερο υψηλό ποσό αποζημίωσης θυμάτων της κακής λειτουργίας της Δικαιοσύνης. Της Ελληνικής Δικαιοσύνης.
Ντράπηκα για όλους μας. Και για τον εαυτό μου. Μετά από τόσα χρόνια ελεύθερης λειτουργίας των θεσμών μας, βρεθήκαμε ξανά κατηγορούμενοι για παραβίαση βασικών δικαιωμάτων κατοίκων της χώρας μας. Που συμπτωματικά δεν είναι Έλληνες πολίτες. Αναφέρομαι στην γνωστή υπόθεση της καλλιέργειας φράουλας στη Μανωλάδα της Ηλείας με σκλάβους ανθρώπους. Αληθινά σκλάβους!
Μερικοί από αυτούς κατέφυγαν στη Δικαιοσύνη. Για την κακομεταχείριση. Για την άσκηση ωμής βίας όταν ξεσηκώθηκαν για να πάρουν την μικρή αμοιβή για τον τεράστιο κόπο τους στα χωράφια των αφεντικών. Η Ελληνική Δικαιοσύνη συνολικά δεν επέδειξε τη δέουσα ευαισθησία. Με ελάχιστες εξαιρέσεις.
Στον πρώτο και το δεύτερο βαθμό, όπου δικάστηκαν οι καταγγελίες τους, οι ποινές ήταν ανατριχιαστικά επιεικείς. Και οι πιο πολλοί και οι πιο σκληροί από τους δουλεμπόρους αθωώθηκαν. Η τότε εισαγγελέας του Αρείου Πάγου, Ευτέρπη Κοτζαμάνη, επέδειξε εξαιρετική ευαισθησία. Και άσκησε αίτηση αναίρεσης κατά της ολοφάνερα άδικης απόφασης. Το Ποινικό Τμήμα του Αρείου Πάγου, που δίκασε την εισαγγελική αυτή αναίρεση, την απέρριψε. Έτσι, αφού εξαντλήθηκαν όλα τα δικονομικά μέσα της ελληνικής έννομης τάξης, οι δυστυχείς σκλάβοι της Μανωλάδας αναγκάστηκαν να προσφύγουν στο Δικαστήριο των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στο Στρασβούργο. Και εκεί δικαιώθηκαν. Γιατί επιμένω να ανοίξουμε ξανά μια υπόθεση που έκανε όλο το δικαστικό και δικονομικό κύκλο της. Ξέρουν πολύ καλά οι αναγνώστριες και οι αναγνώστες αυτής της στήλης ότι προσωπικά τιμώ την Ελληνική Δικαιοσύνη. Ότι πολλές φορές έχω αναδείξει δικαστικές αποφάσεις, για την έκδοση και τη δημοσίευσή τους έχω επαινέσει την Ελληνική Δικαιοσύνη. Όμως δεν πρέπει να μένουμε στις επιδοκιμασίες και στους επαίνους. Πρέπει να επισημάνω ότι δεν είναι λίγες οι φορές που η Ελληνική Δικαιοσύνη δεν έχει πράξει το καθήκον της σε ειδικές κατηγορίες αδικημάτων. Στα εγκλήματα βίας λόγου χάρη. Στα εγκλήματα σε βάρος των μεταναστών! Το ράπισμα από το Στρασβούργο θα πρέπει να το θυμόμαστε για πολύ καιρό. Και ειδικά οι νέοι δικαστές.
.jpg)
Δημοσίευση Σχολίου