ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΣ ΔΡΑΒΑΛΙΑΡΗΣ
Σήμερα στις 2 μετά το μεσημέρι αποχαιρετούμε (Α' Νεκροταφείο Αθήνας)
τον Τριαντάφυλλο Δραβαλιάρη. Μαζί και το χαμόγελο που τον συνόδευε
πάντα. Μας άφησε σε ηλικία μόνο 59 χρόνων στο αποκορύφωμα της
δημοσιογραφικής ωριμότητας και προσφοράς του.
όπως σημείωνε σ' ένα τελευταίο κείμενό του στην εφημερίδα «Ημερησία». Από εκεί, όπου έδινε εδώ και μία δεκαπενταετία τις δυνάμεις του για μια Ελλάδα της προόδου και της δημοκρατίας.
Ο Τρ. Δραβαλιάρης είχε μια πολύπλευρη αγωνιστική δράση από τις πρώτες μέρες της Μεταπολίτευσης του 1974, μέχρι να αφοσιωθεί στη δημοσιογραφία, να αναδειχθεί και να διακριθεί σε διευθυντικές θέσεις στον τομέα της ενημέρωσης. Η δράση του, σε αυτήν την πρώτη φάση, έχει συνδεθεί αδιάρρηκτα με το εκρηκτικό φοιτητικό κίνημα και την παρουσία της μεταδικτατορικής Εθνικής Φοιτητικής Ενωσης Ελλάδας (ΕΦΕΕ) στο φοιτητικό και αριστερό κίνημα.
Ως στέλεχος της Κομμουνιστικής Νεολαίας Ελλάδας (ΚΝΕ) και επικεφαλής της Πανσπουδαστικής συνδικαλιστικής κίνησης για περίπου μία οκταετία ήταν γενικός γραμματέας του Κεντρικού Συμβουλίου της ΕΦΕΕ. Μια «ταυτότητα» που τότε και αργότερα όλοι αναγνώριζαν ότι τίμησε και εμπλούτισε.
Η αγωνία του Τριαντάφυλλου ήταν να εντοπίσει πηγές για μια αναγέννηση των ιδεών και των αξιών από και για τη νεολαία
Προσχώρησε στον νεοσύστατο τότε Συνασπισμό της Ριζοσπαστικής Αριστεράς και της Προόδου και διατέλεσε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής. Γρήγορα, όμως, θα αφοσιωθεί στη δημοσιογραφία, η οποία θα τον κατακτήσει και θα την κατακτήσει. Σε αυτήν τη δεύτερη περίοδο θα ξετυλιχθούν τα προσωπικά και επαγγελματικά χαρίσματά του. Εκείνα που ο ίδιος έχε ως άτομο και όσα στην πορεία απέκτησε τις δύο δεκαετίες στη φωτιά των δημοκρατικών αγώνων του.
Συγγενείς,
φίλοι και συνάδελφοι αποχαιρετούν τον Τριαντάφυλλο Δραβαλιάρη σήμερα,
μαζί και το χαμόγελο που τον συνόδευε σε όλη του τη ζωή
Ο Τριαντάφυλλος μέσα στις συμπληγάδες της δημοσιογραφίας πέτυχε να έχει μόνο φίλους. Μικρό δείγμα αναγνώρισης της προσφοράς του από την «ηρωική εποχή» της ΕΦΕΕ έως τις μέρες μας αποτελούν οι ανακοινώσεις θλίψης και τα συλλυπητήρια από κόμματα και φορείς (ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ, ΕΣΗΕΑ κ.ά.). Οι χαρακτηρισμοί που του αποδίδονται («πνευματικός εργάτης», «ανιδιοτελής», «λαμπρό μυαλό», «ξεχωριστή πένα», «σπουδαίος άνθρωπος», «γνήσια πολιτική ύπαρξη») δεν συνιστούν απλώς μια τυπική απότιση φόρου τιμής για το τέλος της παρουσίας του. Εκφράζουν τον αγωνιστή και γενναίο Τριαντάφυλλο σε όλη τη διαδρομή του.
Με τη σημαία του Πολυτεχνείου
Ο Τριαντάφυλλος Δραβαλιάρης (δεξιά) με την αιματοβαμμένη σημαία της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, όταν ήταν γραμματέας του Κεντρικού Συμβουλίου της ΕΦΕΕ. Μαζί με τον πρόεδρο του ΚΣ Χρ. Παπουτσή (αριστερά) και άλλους συναγωνιστές του, επικεφαλής σε μια από τις πρώτες μεγαλειώδεις πορείες για την ιστορική επέτειο του 1973. Τότε που ακόμη κάθε επέτειος αποτελούσε η ίδια σταθμό για το φοιτητικό και αριστερό κίνημα
Ο Τριαντάφυλλος Δραβαλιάρης (δεξιά) με την αιματοβαμμένη σημαία της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, όταν ήταν γραμματέας του Κεντρικού Συμβουλίου της ΕΦΕΕ. Μαζί με τον πρόεδρο του ΚΣ Χρ. Παπουτσή (αριστερά) και άλλους συναγωνιστές του, επικεφαλής σε μια από τις πρώτες μεγαλειώδεις πορείες για την ιστορική επέτειο του 1973. Τότε που ακόμη κάθε επέτειος αποτελούσε η ίδια σταθμό για το φοιτητικό και αριστερό κίνημα
Σπουδαίος άνθρωπος - ανοιχτό μυαλό
Πώς τα φέρνει η μοίρα. Εμείς οι δημοσιογράφοι, οι γραφιάδες και οι πολυλογάδες, όταν πρέπει να αποχαιρετήσουμε έναν αγαπημένο φίλο, έναν συνάδελφο, να μη βρίσκουμε λόγια. Τι να πεις για έναν άνθρωπο που έζησες μαζί του 15 και πλέον χρόνια; Πώς να χωνέψεις ότι δεν θα ξαναδείς έναν λατρεμένο φίλο;
Δύσκολη ημέρα για την οικογένεια της «Ημερησίας», η οποία έχασε τον Τριαντάφυλλο Δραβαλιάρη, τον επί χρόνια διευθυντή Σύνταξης της εφημερίδας. Κι όσο και αν θέλουμε όλοι να κάνουμε κουράγιο, να πούμε «θα σε θυμόμαστε, αλλά προχωράμε», είναι αδύνατο αυτό.
Το βιβλίο που είχε εκδώσει ο Τρ. Δραβαλιάρης μαζί με τον Τ. Παππά το 2008 για το τέλος του δικομματισμού
Δεν θα ξανακούσουμε στη μεγάλη αίθουσα της εφημερίδας να τον φωνάζει η Σίσσυ «Μίστερ Ρόουζ... σύσκεψη». Δεν θα ξανακάνει μαζί μας σύσκεψη, δεν θα μας καθοδηγεί τι να γράψουμε. Δεν θα μας ξαναδώσει τα φώτα του ούτε θα μας ζητήσει «θέμα για το Σαββατιάτικο» με εκείνο το γλυκό ύφος.
Εκείνο το πανέξυπνο βλέμμα που σε κοίταζε με τόση αγάπη και τόσο σεβασμό, ακόμη και στις δύσκολες ώρες στη δουλειά, έσβησε. Εκείνη η αέρινη, πάντα καλοντυμένη, φιγούρα με τη βραχνή φωνή και το χαμόγελο στα χείλη δεν υπάρχει πια.
Ακούραστος
Ο Τριαντάφυλλος Δραβαλιάρης ήταν ένας πραγματικός εργάτης της δημοσιογραφίας. Ακούραστος, μέχρι πριν από λίγους μήνες που κατάλαβε ότι η μάχη με τον καρκίνο είναι σκληρή. Και αποχώρησε από την εφημερίδα αθόρυβα, αλλά υποσχόμενος ότι θα ξαναγυρίσει. Αλλά δεν τα κατάφερε...
Τρία χρόνια πριν, εκεί στο «κλείσιμο του Σαββατιάτικου» λύγισε για πρώτη φορά. Τότε ξεκίνησε η περιπέτεια που έλαβε τέλος χθες τη νύχτα.
Από μικρό παιδί στον αγώνα για την επιβίωση. Παιδί της επαρχίας που τα κατάφερε στη ζωή του, έχοντας αξίες που σπάνια βρίσκει κανείς σε άνθρωπο. Αγωνιστής στα χρόνια της Μεταπολίτευσης, γενικός γραμματέας της ΕΦΕΕ, επικεφαλής της Πανσπουδαστικής. Μια σπουδαία προσωπικότητα, ένα πολιτικό ον με όλη τη σημασία της λέξης.
Ενα ανοιχτό μυαλό που αγωνίστηκε για τον εκσυγχρονισμό της χώρας από το δικό του δημοσιογραφικό μετερίζι. Και μια εκπληκτική πένα. Τα κείμενά του θα μείνουν για να μας θυμίζουν ότι είχαμε την τύχη να δουλεύουμε με έναν μεγάλο δημοσιογράφο.
Οσοι απλά τον γνώρισαν και συνεργάστηκαν μαζί του είναι πολύ τυχεροί. Οσοι έγιναν στενοί φίλοι του είναι ευλογημένοι. Και είχε πολλούς φίλους, είχε πολλούς αγαπημένους δίπλα του στα 59 χρόνια που έζησε.
Τι ειρωνεία; Ο άτιμος καρκίνος χτύπησε αυτό το λαμπρό μυαλό που γεννούσε τίτλους και θέματα σε χρόνο-ρεκόρ. Η αρρώστια «έσπασε» τον Τριαντάφυλλο, λύγισε ένα πραγματικό λουλούδι που κόσμησε αυτή τη ζωή... με τη ζωή του.
Οταν τις τελευταίες ημέρες τού κρατούσαμε το χέρι και μας το έσφιγγε με δύναμη για να μη φύγουμε από κοντά του, ξέραμε ότι «σβήνει το καντήλι του». Ομως, πάντα είχαμε την ελπίδα ότι -δεν μπορεί- θα τον ξεγελάσει τον θάνατο, θα έρθει πάλι στην εφημερίδα. Και θα τον ακούσουμε να γελάει, να μας κάνει αστεία.
Ο Τριαντάφυλλος αφήνει πίσω του 3 παιδιά, την αγαπημένη του σύζυγο, Σοφία, τη μητέρα του, την αδερφή του. Αλλά αφήνει συγκλονισμένους και εκατοντάδες φίλους του που έχασαν ένα στήριγμα.
Η οικογένεια της «Ημερησίας» εκφράζει τα βαθιά της συλλυπητήρια στην οικογένεια του Τριαντάφυλλου. Ηταν ένας σπουδαίος και αναντικατάστατος άνθρωπος στις καρδιές μας.
Καλό ταξίδι, αγαπημένε φίλε...
ΟΙ ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΙ ΤΟΥ ΣΤΗΝ «ΗΜΕΡΗΣΙΑ»
Αγωνία για το παρόν και το μέλλον των νέων
Η σεμνότητα δεν επέτρεπε στον Τριαντάφυλλο την επίδειξη και τον εξωραϊσμό του «ηρωικού παρελθόντος» της ΕΦΕΕ. Και αυτές τις κορυφαίες στιγμές τις έβλεπε κριτικά και αυτοκριτικά. Τις εκτιμούσε μέσα στο ιστορικό τους πλαίσιο και, το κυριότερο, επιχειρούσε απ' αυτές την εξαγωγή συμπερασμάτων χρήσιμων για το παρόν και το μέλλον. Μια τέτοια γόνιμη αναδρομή είχε κάνει με ολοκληρωμένο τρόπο το 2011 στο συνέδριο «Δρόμοι της νεολαίας». Τότε είχε καταθέσει ένα κινηματικό αφήγημα για την εξέλιξη των φοιτητικών και νεολαιίστικων αγώνων, αντιπαραβάλλοντας τις συνθήκες των ημερών της ανάτασης και της συμβολής τους στο κοινωνικό γίγνεσθαι με την κομματικοποίηση και την περιθωριοποίηση. Η αγωνία του ήταν να εντοπίσει πηγές για μια αναγέννηση ιδεών και αξιών από και για τη νεολαία.
«Προφητικός» για το τέλος του δικομματισμού
O Τριαντάφυλλος, τον Ιούνιο του 2008, μαζί με τον συνάδελφό του στη δημοσιογραφία Τάσο Παππά, προχώρησαν στην έκδοση ενός προφητικού με μια έννοια βιβλίου. «Το τέλος του δικομματισμού;» από τις εκδόσεις «Πόλις». Κάνοντας μια επισκόπηση της περιόδου από τη Μεταπολίτευση έθεταν το ερώτημα αν επίκειται, πράγματι, το τέλος του δικομματισμού. Δεν έδιναν ακόμη τότε ευθεία (καταφατική ή αρνητική) απάντηση, αφήνοντας τον αναγνώστη να συμμετέχει στο συμπέρασμα. Ηταν κι αυτό μια από τις αρετές του διανοητή Δραβαλιάρη. Στον πυρήνα της προβληματικής υπήρχαν οι διαπιστώσεις ότι το 1974 το διακύβευμα ήταν η εμπέδωση του κοινοβουλευτισμού, το 1981 η αλλαγή, το 1989 η κάθαρση, το 2000 οι μεγάλοι εθνικοί στόχοι, το 2004 η επανίδρυση του κράτους, το 2007 τίποτα. Και ύστερα ήρθε η καθολική κρίση...
Οι σταθμοί και οι μάχες της ζωής του
1955: Γέννηση στο Κιλκίς από οικογένεια με προσφυγική καταγωγή
1974: Φοιτητής στο Πάντειο
1977-1985: Γενικός γραμματέας του Κεντρικού Συμβουλίου της Εθνικής Φοιτητικής Ενωσης Ελλάδας (ΕΦΕΕ). Πρωτοπόρα παρουσία στο μαζικό φοιτητικό κίνημα και στα αμφιθέατρα
1985-1991: Στην ηγεσία της Κομμουνιστικής Νεολαίας Ελλάδας και μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ
1988-1991: Στροφή και αφοσίωση στη δημοσιογραφία. Πολιτικός συντάκτης στον «Ριζοσπάστη», από τους ιδρυτές και διευθυντές του ραδιοφωνικού σταθμού «902 Αριστερά στα FM»
1991: Μέλος της ΚΕ του Συνασπισμού της Ριζοσπαστικής Αριστεράς και της Προόδου
από την Α' Πανελλαδική Συνέλευση
1993-2001: Εργάζεται στην «Αυγή», την «Εξουσία» κ.ά., διευθυντής στους ραδιοφωνικούς σταθμούς «Κανάλι 1» του Πειραιά, «Planet»
2001-2004: Διευθυντής Σύνταξης στην «Ημερησία»
2004-2005: Διευθυντής Σύνταξης στο «Εθνος»
2005-2014: Διευθυντής Σύνταξης στην «Ημερησία»
http://www.ethnos.gr
Δημοσίευση Σχολίου