Το σχολιάσαμε με το δικό μας καυστικό χιούμορ, όπως επιλέγουμε να κάνουμε σε όλα τα σημαντικά ζητήματα που αφορούν την εκπαίδευση.
Όχι για να τα υποβαθμίσουμε, αλλά για να αναδείξουμε τη σοβαρότητα της κατάστασης, γιατί πολλές φορές το χιούμορ λέει αλήθειες που αλλιώς δεν ακούγονται.
Γιατί η πραγματικότητα είναι μία:
το τσάμπα δεν πέθανε... Το τσάμπα ζει και βασιλεύει στην εκπαίδευση.
Ζει στις τάξεις που διακοσμούνται με χρήματα εκπαιδευτικών.
Στα υλικά που αγοράζονται από πενιχρούς μισθούς.
Στις αίθουσες που βάφονται με προσωπικά έξοδα, για να έχουν τα παιδιά ένα ανθρώπινο, όμορφο περιβάλλον μάθησης.
Και δεν είναι μόνο οι εκπαιδευτικοί.
Είναι και οι γονείς.
Οι ατελείωτες λίστες που καλούνται κάθε χρόνο να πληρώσουν:
χαρτόνια, υλικά, αναλώσιμα,ό,τι χρειάζεται για να λειτουργήσει στοιχειωδώς η τάξη.
Γιατί τελικά, όλα όσα «βλέπετε» στο σχολείο, κάποιος τα πληρώνει από την τσέπη του.
Και αν μιλήσουμε για τους αναπληρωτές;
Εκεί δεν μιλάμε για «τσάμπα».
Μιλάμε για εξάντληση. Για επιβίωση. Για ανθρώπους που αλλάζουν πόλεις και ζωές, παλεύοντας καθημερινά με οικονομικές συνθήκες που τους λυγίζουν.
Γι’ αυτό τέτοιες δηλώσεις δεν είναι απλώς άστοχες.
Είναι προσβλητικές για έναν ολόκληρο κλάδο.
Μέχρι πότε οι εκπαιδευτικοί θα αντέχουν αυτή την απαξίωση;
Πότε θα αναγνωριστεί έμπρακτα το έργο και η προσφορά μας στην παιδεία;
Και αν δεν δείξουν σεβασμό αυτοί που κυβερνούν, πώς περιμένουμε να τον δείξει η κοινωνία;
Δεν ζητάμε χειροκρότημα.
Ζητάμε σεβασμό, αξιοπρέπεια και αναγνώριση.
Γιατί η παιδεία δεν χτίζεται «τσάμπα».
Χτίζεται από ανθρώπους,εκπαιδευτικούς και γονείς που δίνουν. Και δίνουν πολλά.
Δημοσίευση Σχολίου